Πιστός στον μαύρο σκούφο μέχρι τέλους

Περιγραφή

«[...] Ο πόλεμος τον βρήκε στην τελευταία τάξη. Μετά ήρθε στην Αθήνα και μπήκε στη Φιλοσοφική Σχολή. Εκεί όταν μπήκε, οργανώθηκε στην Ε.Π.Ο.Ν.
Άρχισε να δουλεύει και για την οργάνωση και για το πανεπιστήμιο. Πηγαινοερχόταν στο Αίγιο. Ο πόλεμος φούντωνε και τον ήξεραν καλά πια οι μεγαλύτεροι με τα προσόντα που είχε. Και κάποτε περνάει ο Άρης, το '44. Πέρασε με μαούνες από την απέναντι πλευρά προς την Πελοπόννησο. Ήταν όλοι με τ' άλογα και τα πέρασαν με τις μαούνες. Η οργάνωση του Αιγίου είχε στείλει τον Λάμπη για την υποδοχή του.
Την άλλη μέρα ζήτησε ο Άρης έναν άνθρωπο μορφωμένο, ένα νέο παιδί και η οργάνωση διάλεξε αυτόν. Τον έστειλε. Πήγε στην Αράχωβα (σ.σ.: το χωριό όπου είχε φτιαχτεί το στρατηγείο), τον βρήκε μέσα σ' ένα σπίτι, το οποίο είχαν επιτάξει και το είχαν κάνει στρατηγείο. Κι είχε τζάκι σ' ένα δωμάτιο και ο Άρης καθόταν στο τζάκι και απέναντί του ο καπετάν - Ερμής (Βασίλης Πριόβολος). Τον ειδοποίησαν ότι έχει έρθει κάποιο παιδί από το Αίγιο και τον ζητάει. Μπαίνει μέσα, τους βλέπει εκεί και τους δύο.
Ο Ερμής ήταν ένας άνθρωπος που νοιαζόταν πάρα πολύ για την εμφάνι σή του. Ήταν περιποιημένος, καλοντυμένος, με κολόνιες, καθόταν από τη δεξιά πλευρά και από την αριστερή πλευρά του τζακιού καθόταν ο Άρης. Ο Άρης ήταν με το αμπέχονο, τη γενειάδα του και όπως τον γνωρίζουμε. Μπήκε μέσα και απευθύνθηκε στον Ερμή. "Αρχηγέ", του δίνει το χέρι του, του λέει ο Ερμής "λάθος κάνεις", "ο αρχηγός είναι από εκεί, δεν είμαι εγώ".
Ενθυμούμενος το γεγονός, ο Χ. Ρούπας κατέγραφε χαρακτηριστικά:
«Τότε εγώ τα έχασα και κοκκίνισα. "Έλα εδώ, μωρέ" και άπλωσε το χέρι του. Πήγα να του το φιλήσω και τότε εκείνος τράβηξε απότομα το χέρι του λέγοντάς μου: "Δεν είμαι παπάς, μπρε άλλη είναι η δουλειά μου.
Ύστερα από τρεις μέρες, μου φόρεσαν τον μαύρο σκούφο, στον οποίο έμεινα πιστός με δεκαοκτάχρονη φυλακή. Και θα μείνω πιστός στη μνήμη του ως τον θάνατό μου».
Όπως θυμάται η Ασπασία Ρούπα από τις διηγήσεις:
«Τον κράτησε, μίλησε μαζί του, του λέει, "θα μείνεις εδώ απόψε". Την άλλη μέρα του λέει: "άκουσε να δεις, σε διάλεξα χωρίς να σε ξέρω και βλέπω ότι είσαι αυτός που θέλω. ΑΠό τώρα είσαι ο κρυπτογάφος μου και μαυροσκούφης". Και παίρνει έναν μαύρο σκούφο και του τον φοράει. "Από σήμερα δίπλα μου".
Έτσι έζησε όλον τον καιρό μαζί του. Τον αγάπησε πολύ, πέθαινε για τον Άρη. Αλλά και ο Άρης τον είχε αγαπήσει πάρα πολύ. Γιατί ήταν πολύ καταρτισμένος πνευματικά. Και μπόρεσε να ικανοποιεί τις επιθυμίες που είχε ο Άρης με τα γραπτά. Και τον είχε πάντα κοντά του. Μέχρι που έγινε η Βάρκιζα. Σκορπίσανε μετά. Ο Άρης έφυγε. Και τούτος γύρισε στο πανεπιστήμιο. Δεν παρέδωσε όμως τον οπλισμό του». (Απόσπασμα από συνέντευξη της συντρόφου του, Ασπασίας)